Batwara 1947 రివ్యూ: విషాదానికి మతం లేదు.. తల్లికి సరిహద్దులు లేవు!

Batwara 1947 – Review

Title : 'బట్వారా 1947' మూవీ రివ్యూ.. విషాదానికి మతం లేదు.. తల్లికి సరిహద్దులు లేవు!

Sub Title : సన్నీ డియోల్-రాజ్‌కుమార్ సంతోషి కాంబోలో భావోద్వేగభరిత కథ.. నెమ్మదిగా సాగినా చివరి 20 నిమిషాలు కంటతడి పెట్టిస్తాయి

1947 దేశ విభజన నేపథ్యంలో తెరకెక్కిన సినిమాలు చాలానే వచ్చాయి. అయితే చాలా వరకు హిందూ-ముస్లిం ఘర్షణలు, అల్లర్లు, రాజకీయ పరిణామాల చుట్టూనే కథ తిరుగుతుంది. కానీ 'బట్వారా 1947' మాత్రం మతాల మధ్య గీతలను కాకుండా.. మానవత్వాన్ని చూపించే ప్రయత్నం చేసింది. ''విషాదానికి మతం లేదు.. తల్లికి సరిహద్దులు లేవు'' అనే భావనను కథకు ప్రధాన బలంగా మార్చుకుంది.

రాజ్‌కుమార్ సంతోషి దర్శకత్వం వహించిన ఈ సినిమాలో షబానా అజ్మీ, సన్నీ డియోల్, అభిమన్యు సింగ్, ప్రీతి జింటా, అలీ ఫజల్, కరణ్ డియోల్ తదితరులు కీలక పాత్రల్లో నటించారు.

కథేంటి?

1947 విభజన సమయంలో సికందర్ మిర్జా (సన్నీ డియోల్) తన కుటుంబంతో కలిసి లాహోర్‌కు వెళ్తాడు. అక్కడ వారికి ఒక పెద్ద భవనం లభిస్తుంది. కానీ ఆ ఇంట్లో అప్పటికే దుర్గా (షబానా అజ్మీ) అనే వృద్ధ హిందూ మహిళ నివసిస్తూ ఉంటుంది.

అల్లర్లలో ఆమె తన కుమారుడిని కోల్పోతుంది. కుటుంబ సభ్యుల ఒత్తిడితో సికందర్.. ఆమెను ఇంటి నుంచి బయటకు పంపించేందుకు మొదట అంగీకరిస్తాడు. కానీ కాలక్రమంలో ఆమెను 'మాయి'గా పిలుస్తూ కుటుంబంలో ఒకరిగా స్వీకరిస్తాడు.

ఇక్కడి నుంచే సినిమా అసలు భావోద్వేగ ప్రయాణం మొదలవుతుంది.

మతం కంటే మానవత్వం

రాజ్‌కుమార్ సంతోషి కథను సులభమైన 'హిందూ వర్సెస్ ముస్లిం' కోణంలో నడపలేదు. మతం కంటే ముందు మానవత్వం.. గుర్తింపు కంటే ముందు తల్లి అనే భావనను ముందుకు తీసుకొచ్చారు.

ముస్లిం కుటుంబం దీపావళి జరుపుకోవడం, ఇంట్లోని కృష్ణ తులసి మొక్కకు ముస్లిం వ్యక్తి దీపం వెలిగించడం, హిందూ అంత్యక్రియలను ముస్లింలు నిర్వహించడం వంటి సన్నివేశాలు సినిమాకు ప్రత్యేకతను తీసుకొచ్చాయి.

'మాయిని మతంలో విభజించకండి.. మాయే ఒక మతం' అనే భావన సినిమా మొత్తాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది.

షబానా అజ్మీ.. సినిమాకు వెన్నెముక

దుర్గా పాత్రలో షబానా అజ్మీ అద్భుతంగా నటించారు. ఆమె పాత్రలోని బాధ, ఒంటరితనం, తల్లితనం, ఆప్యాయత.. ప్రతి భావనను ఎంతో సహజంగా తెరపై ఆవిష్కరించారు.

ఈ సినిమాలో భావోద్వేగ భారాన్ని ఎక్కువగా మోసేది షబానా అజ్మీ పాత్రే. ఆమె కనిపించే ప్రతి సన్నివేశం కథకు మరో స్థాయి భావోద్వేగాన్ని జోడిస్తుంది.

సన్నీ డియోల్.. ఈసారి కోపం కాదు, భావోద్వేగం

సన్నీ డియోల్‌ను ఇప్పటివరకు ఎక్కువగా ఆగ్రహభరిత పాత్రల్లో చూసిన ప్రేక్షకులకు సికందర్ మిర్జా పాత్ర కొత్తగా అనిపిస్తుంది. 'తారీఖ్ పే తారీఖ్' తరహా భారీ డైలాగులు, ఆవేశపూరిత నటనకు భిన్నంగా.. ఈసారి ఆయన కాస్త నెమ్మదిగా, సంయమనంతో కూడిన నటనను ప్రదర్శించారు.

అయితే అభిమన్యు సింగ్ పోషించిన యాకూబ్‌తో సన్నీ డియోల్‌కు ఎదురయ్యే ఘర్షణ సన్నివేశాలు సినిమాకు కమర్షియల్ టచ్‌ను తీసుకొస్తాయి.

మిగతా నటీనటులు ఎలా చేశారు?

ప్రీతి జింటా తన పాత్రకు న్యాయం చేశారు. అలీ ఫజల్‌కు లభించిన పరిమితమైన పాత్రలో ఆకట్టుకునే అవకాశం తక్కువగా ఉన్నప్పటికీ.. తనదైన శైలిలో నటించారు.

కరణ్ డియోల్‌కు ఇంకా కొంత కాన్ఫిడెన్స్ అవసరమనిపిస్తుంది. మరోవైపు యాకూబ్ పాత్రలో అభిమన్యు సింగ్ చాలా జాగ్రత్తగా, పక్కా లెక్కతో నటించారు.

ఫస్ట్ హాఫ్.. కాస్త నెమ్మదిగా

సినిమాలో ప్రధాన లోపం వేగం. ఫస్ట్ హాఫ్ చాలా నెమ్మదిగా సాగుతుంది. కొన్ని సన్నివేశాలు అవసరానికి మించి సాగినట్లు అనిపిస్తాయి. పాటలు కూడా కథ ఫ్లోను కొంత దెబ్బతీస్తాయి.

కొన్ని చోట్ల మెలోడ్రామా ఎక్కువైపోయిన భావన కలుగుతుంది. సన్నివేశాలు మరింత సహజంగా, కాస్త కంట్రోల్‌తో ఉంటే ప్రభావం ఇంకాస్త పెరిగేది.

సెకండాఫ్‌లో అసలు బలం

సెకండాఫ్‌లో కథ వేగం పుంజుకుంటుంది. పోలీస్ స్టేషన్ సన్నివేశం, దుర్గా అంతిమ సంస్కారాలకు సంబంధించిన సన్నివేశాలు ప్రేక్షకులపై గట్టిగా ప్రభావం చూపిస్తాయి.

ముఖ్యంగా క్లైమాక్స్‌కు చేరుకునే కొద్దీ సినిమా తన భావోద్వేగ బలాన్ని పూర్తిగా బయటపెడుతుంది. చివరి 20 నిమిషాలు కంటతడి పెట్టించేలా ఉంటాయి.

టెక్నికల్‌గా ఎలా ఉంది?

ప్రొడక్షన్ డిజైన్, కలర్ ప్యాలెట్ కొన్ని సందర్భాల్లో పాత టీవీ సీరియల్‌ను గుర్తు చేస్తాయి. ఎడిటింగ్ ఇంకాస్త షార్ప్‌గా ఉండాల్సింది. సన్నీ డియోల్ ఎక్కువ వాయిస్‌తో మాట్లాడే సన్నివేశాల్లో సౌండ్ మిక్సింగ్ కూడా కొంత అసమానంగా అనిపిస్తుంది.

అయితే రాజ్‌కుమార్ సంతోషి ఉపయోగించిన సింబాలిజం కథకు బాగా పనిచేసింది.

సన్నీ-సంతోషి కాంబో మరోసారి.. కానీ ఈసారి కోపం లేదు!

1990లలో సన్నీ డియోల్-రాజ్‌కుమార్ సంతోషి కాంబినేషన్ అంటే ఆగ్రహం, యాక్షన్, ప్రతీకారం గుర్తుకొచ్చేవి. కానీ ఈసారి ఈ కాంబినేషన్ పూర్తిగా భిన్నమైన భావోద్వేగాన్ని ఎంచుకుంది.

అప్పుడు కోపాన్ని చూపించారు.. ఈసారి ఒక తల్లిని చూపించారు.

దీపావళి వేడుకల నుంచి చివరి అంత్యక్రియల వరకు సినిమా చెప్పే మానవత్వ సందేశమే అసలైన బలం.

ఫైనల్ వెర్డిక్ట్

'బట్వారా 1947' నెమ్మదిగా సాగుతుంది. కొన్ని చోట్ల సందేశం కాస్త ఎక్కువగా చెప్పినట్టు అనిపిస్తుంది. టెక్నికల్‌గా కూడా కొన్ని లోపాలు ఉన్నాయి. కానీ సినిమా చెప్పాలనుకున్న విషయం మాత్రం బలంగా చేరుతుంది.

ఇది కేవలం విభజన, ఘర్షణల కథ కాదు. ''విషాదానికి మతం లేదని.. తల్లికి సరిహద్దులు లేవని చెప్పే మానవీయ కథ.''

విభజన నేపథ్యంలో కేవలం పోరాటాలు కాకుండా.. మానవత్వం, అనుబంధం, తల్లితనం గురించి చెప్పే సినిమా చూడాలనుకునేవారు తప్పకుండా ప్రయత్నించవచ్చు.

కుటుంబంతో కలిసి చూస్తే మరింత కనెక్ట్ అవుతుంది. చివరి 20 నిమిషాలకు టిష్యూలు మాత్రం దగ్గర పెట్టుకోవాల్సిందే!

రేటింగ్: ⭐⭐⭐ 3/5